ലൂസി തണ്ണിപ്പാറയിൽ വിമല ബുക്ക്സ് & പബ്ലിക്കേഷൻസ് കാഞ്ഞിരപ്പള്ളി
ഞാൻ ഇപ്പോൾ പ്രത്യാശ കാൻസർ സെന്ററിലെ കിടക്കയിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് മാസങ്ങളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കുകയാണ്. ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ഒരു വഴിത്തിരിവായിരുന്നു അത്. കാഞ്ഞിരപ്പള്ളി വിമല ബുക്സിൽ വർഷങ്ങളായി ജോലി ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്ന എൻ്റെ സാധാരണ ജീവിതത്തിലേക്ക് 2024 ഓഗസ്റ്റ് 18-നാണ് ആ വാർത്ത കടന്നുവന്നത്.സ്തനാർബുദം! ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ എന്റെ ഹൃദയം നിലച്ചു പോയ പോലെ തോന്നി. എന്റെ 59 വർഷത്തെ ജീവിതത്തിൽ ഇത്തരമൊരു വെല്ലുവിളി ഞാൻ നേരിട്ടിട്ടില്ല. എൻ്റെ കുടുംബം – എൻ്റെ ഭർത്താവും മൂന്നു മക്കളും – മറ്റ് കുടുംബാംഗങ്ങൾ – അവരുടെ മുഖത്തെ ആശങ്ക എന്നെ കൂടുതൽ വേദനിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ അതേ നിമിഷം തന്നെ ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു, ഈ രോഗത്തെ ഞാൻ ദൈവത്തിൻ്റെ ഒരു അനുഗ്രഹമായി കാണും. പാലാ മാർ സ്ലീവാ ആശുപത്രിയിലേക്കുള്ള ആദ്യയാത്ര എനിക്ക് ഇന്നും ഓർമ്മയുണ്ട്. ശസ്ത്രക്രിയയും കീമോതെറാപ്പിയും എന്നെ ശാരീരികമായി തളർത്തിയെങ്കിലും, എൻ്റെ ആത്മബലം കൂടുതൽ ശക്തമായി. ഓരോ ദിവസവും ഞാൻ കുരിശിലെ ക്രിസ്തുവിനെ നോക്കി ആവർത്തിച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചു, ‘കർത്താവേ, നിൻ്റെ ഇഷ്ടം പോലെ’.ഈ കാലഘട്ടത്തിലാണ് ഞാൻ ജീവിതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥമൂല്യം മനസ്സിലാക്കിയത്. നമ്മൾ എത്ര തിരക്കിട്ട് ജീവിക്കുന്നു! എത്ര കാര്യങ്ങൾ വെറുതെ ചിന്തിച്ച് വിഷമിക്കുന്നു! രോഗാവസ്ഥയിലാണ് ജീവിതത്തിൻ്റെ ഓരോ നിമിഷവും എത്ര വിലപ്പെട്ടതാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞത്. ഓരോ ശ്വാസവും ദൈവത്തിൻ്റെ അനുഗ്രഹമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയത്.എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും അത്ഭുതകരമായ കാര്യം, ഈ രോഗം എന്നെ പഠിപ്പിച്ച പാഠങ്ങളാണ്. എനിക്ക് ചുറ്റും എത്രമാത്രം സ്നേഹമുണ്ടെന്ന് ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. പുരോഹിതർ, സന്ന്യസ്തർ, ബന്ധുക്കൾ, സുഹൃത്തുക്കൾ, സഹപ്രവർത്തകർ, അയൽക്കാർ – എല്ലാവരും സന്ദർശിക്കാൻ വന്നു. അവരുടെ പ്രാർത്ഥനകളും, ആശ്വാസവാക്കുകളും എന്നെ കൂടുതൽ ശക്തയാക്കി. ചിലർ ഫോണിൽ വിളിച്ചു, മറ്റു ചിലർ വീട്ടിൽ വന്നു, ചിലർ ആശുപത്രിയിൽ വന്നു – ഓരോ സന്ദർശനവും എനിക്ക് പുതിയ ഊർജ്ജം പകർന്നു.ഇപ്പോൾ ചേർത്തലയിലെ പ്രത്യാശ കാൻസർ സെൻ്ററിൽ റേഡിയേഷൻ ചികിത്സ നടക്കുമ്പോൾ, എൻ്റെ ജീവിതം പൂർണ്ണമായും മാറിയിരിക്കുന്നു. മുമ്പ് ഞാൻ എന്റെ ആരോഗ്യത്തിൽ എത്ര അശ്രദ്ധയായിരുന്നു ! ഇപ്പോൾ കൃത്യമായ ഭക്ഷണക്രമം, വ്യായാമം, വിശ്രമം – എല്ലാം ഞാൻ പാലിക്കുന്നു. എൻ്റെ ആത്മീയജീവിതവും കൂടുതൽ ആഴത്തിലായി. പ്രഭാത പ്രാർത്ഥന, വിശുദ്ധ കുർബാന, ജപമാല – ഇവയെല്ലാം എൻ്റെ ദൈനംദിനജീവിതത്തിന്റെ അവിഭാജ്യഭാഗമായി മാറി.
കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് മാസങ്ങൾ എനിക്ക് ഒരു വലിയ പാഠശാലയായിരുന്നു. ജീവിതത്തിൽ നമ്മൾ എത്ര കാര്യങ്ങൾ ഗ്രാന്റഡ് ആയി എടുക്കുന്നു! ഒരു ചെറിയ തലവേദന വരുമ്പോൾ പോലും നമ്മൾ പരാതിപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ഈ രോഗം എന്നെ പഠിപ്പിച്ചത് കൃതജ്ഞതയോടെ ജീവിക്കാനാണ്. ഓരോ ദിവസവും ഒരു സമ്മാനമാണ്. എനിക്ക് ചുറ്റുമുള്ള എല്ലാവരും – എൻ്റെ കുടുംബം, സുഹൃത്തുക്കൾ, ആരോഗ്യപ്രവർത്തകർ – എല്ലാവരും ദൈവത്തിന്റെ സ്നേഹത്തിൻ്റെ പ്രതിഫലനമാണ്.പാസ്റ്ററൽ സെന്റർ കുടുംബവും വിശിഷ്യാ വിമല ബുക്സിലെ എന്റെ സഹപ്രവർത്തകരും എത്ര സ്നേഹത്തോടെയാണ് എന്നെയും എൻ്റെ കുടുംബത്തെയും പിന്തുണച്ചത്! എനിക്കുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിച്ചു. ഇത്രയും നല്ല മനുഷ്യരെ എനിക്ക് ചുറ്റും നൽകിയ ദൈവത്തോട് എനിക്ക് എത്ര നന്ദി പറഞ്ഞാലും മതിയാകില്ല.ഇന്ന് ഈ ഹോസ്പിറ്റൽ കിടക്കയിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് ഞാൻ ആലോചിക്കുന്നു – ഈ രോഗം എൻ്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നത് ഒരു ശാപമായിട്ടല്ല, മറിച്ച് ഒരു അനുഗ്രഹമായിട്ടാണ്. എൻ്റെ ജീവിതത്തിന് ഒരു പുതിയ അർത്ഥം ലഭിച്ചു. മറ്റുള്ളവരുടെ വേദനകൾ മനസ്സിലാക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയുന്നു. രോഗികളോട് കൂടുതൽ സഹാനുഭൂതി തോന്നുന്നു. എൻ്റെ പ്രാർത്ഥനകൾ കൂടുതൽ ആത്മാർത്ഥമായി.ഈ അനുഭവം എന്നെ പഠിപ്പിച്ച ഏറ്റവും വലിയ പാഠം, ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ സാഹചര്യങ്ങളിലും ദൈവം നമ്മോടൊപ്പമുണ്ട് എന്നതാണ്. നമ്മൾ കരുതുന്നതിനേക്കാൾ എത്രയോ കൂടുതൽ ശക്തരാണ് നമ്മൾ. വേദനയും കഷ്ടപ്പാടും നമ്മെ തളർത്താൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ, നമ്മുടെ വിശ്വാസവും പ്രതീക്ഷയും നമ്മെ മുന്നോട്ട് നയിക്കും.ഇവിടെ പ്രത്യാശ കാൻസർ സെൻ്ററിൽ എത്തിയതിനുശേഷം, എനിക്ക് മനസ്സിലായി – എന്നെപ്പോലെ എതയോ പേർ ഈ രോഗവുമായി പോരാടുന്നുണ്ട് എന്നെക്കാൾ കഠിനമായ അവസ്ഥയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു . എന്നാൽ അവരുടെ മുഖത്ത് കാണുന്ന പ്രതീക്ഷയുടെ തിളക്കം എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു. നമ്മുടെവേദനകൾ നമ്മെ കൂടുതൽ മനുഷ്യത്വമുള്ളവരാക്കുന്നു. ചികിത്സയുടെ പാർശ്വഫലങ്ങൾ ചിലപ്പോൾ എന്നെ വല്ലാതെ തളർത്താറുണ്ട്. എന്നാൽ അപ്പോഴെല്ലാം ഞാൻ ഓർക്കും – ‘ഇതും കടന്നുപോകും’. ഓരോ ദിവസവും ഒരു പുതിയ തുടക്കമാണ്. ഞാൻ എന്റെ റേഡിയേഷൻ റൂമിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ, ക്രിസ്തുവിനോട് പ്രാർത്ഥിക്കും – ‘കർത്താവേ, നിൻ്റെ ശക്തി എന്നിൽ നിറയട്ടെ.’വിമല ബുക്സിലേക്ക് തിരിച്ചുപോകാനുള്ള ദിവസത്തെ ഞാൻ ആകാംക്ഷയോടെ കാത്തിരിക്കുന്നു. എന്റെ പുസ്തകങ്ങൾ, എൻ്റെ സഹപ്രവർത്തകർ, എന്റെ ദൈനംദിന ജോലികൾ എല്ലാം എനിക്ക് ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ വിലപ്പെട്ടതായി തോന്നുന്നു. ഓരോ ചെറിയ കാര്യ ത്തിലും സന്തോഷം കണ്ടെത്താൻ ഈ രോഗം എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു. എൻ്റെ അനുഭവം മറ്റുള്ളവർക്ക് പ്രചോദനമാകണമെന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. കാൻസർ എന്ന രോഗം ഒരു വ്യക്തിയെ മാത്രമല്ല, ഒരു കുടുംബത്തെ മുഴുവൻ ബാധിക്കുന്ന ഒന്നാണ്. എന്നാൽ വിശ്വാസത്തിലും പ്രതീക്ഷയിലും അധിഷ്ഠിതമായ ഒരു സമീപനം കൊണ്ട് നമുക്ക് ഇതിനെ നേരിടാൻ കഴിയും.ഇന്ന്, എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഈ പരീക്ഷണഘട്ടത്തിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ, എനിക്കുറപ്പുണ്ട് – ദൈവം എന്നെ കൈവിടില്ല. ഓരോ വേദനയും ഒരു പാഠമാണ്, ഓരോ കണ്ണീരും ഒരു പ്രാർത്ഥനയാണ്. നാളെയുടെ പ്രതീക്ഷയിൽ, ഞാൻ ഇന്നിൻ്റെ വെല്ലുവിളികളെ നേരിടുന്നു. എന്റെ ജീവിതം ഒരു സാക്ഷ്യമാകട്ടെ – വിശ്വാസത്തിന്റെയും പ്രതീക്ഷയുടെയും, സ്നേഹത്തിന്റെയും സാക്ഷ്യം.
